Wij zijn er weer. In Spanje op de camping La Ballena Alegre (de vrolijke walvis), de grote camping aan de Costa Brava.  Had me een paar jaar geleden gezegd dat ik hier voor de derde keer zou zijn, dan had ik je keihard uitgelachen. Maar ook dit jaar blijkt weer dat dit voor ons de meest ideale vakantieplek is met een prachtig breed strand op zo’n 100 meter afstand van onze gehuurde caravan.  We brengen onze dagen dan ook voornamelijk door op dit heerlijke strand, waar niet alleen het koude zilte zeewater maar ook een heerlijk briesje de nodige verkoeling brengt.

Wat is er op het strand, behalve lezen, leuker dan te loeren. Je komt ogen tekort! Vrouwen van boven de 40 die denken dat ze nog beschikken over een goddelijk lijf en in te kleine bikini’s of zelfs topless rond paraderen. En wat te denken van mannen met dikke bierbuiken en te strakke zwembroek. Nee, dan die kleine jochies die voorbij sjezen op hun surfplank. Of de mooie jonge meiden die in hun minuscule bikini’s met elkaar liggen te chillen en te giechelen. Dat is pas leuk om naar te kijken

Wat ons elke dag blijft verbazen is het stukje klein Amsterdam op het strand. Vier Amsterdammers zitten vanaf tien uur ’s ochtends in hun tuinstoelen die keurig op één lijn opgesteld  staan. Met binnen handbereik een goedgevulde koelbox ter grootte van een koelkast. Deze is tot aan de nok gevuld met flesjes bier, Heineken uiteraard. De leider is een donkerharige macho met een fluorescerende oranje zwemshort. Hij zit er samen met zijn zoon, een vriend en ook opa is van de partij. Ze zitten er de hele dag, in de brandende zon met alleen een flesje bier in de hand. Vrouwen en kinderen zijn er ook, maar die vervullen iets verderop liggend op een stretcher met een Story, Weekend of Privé een bijrol. Geen enkel gekoeld drankje voor de dames in de koelbox, ze moeten het doen met een flesje water dat in het brandende zand warm ligt te worden.

Het toppunt van dit kleine stukje Amsterdam is de aanwezige ghettoblaster. Zo mogelijk is deze nog groter dan de koelbox. Over het repertoire kunnen we kort zijn, het is alleen de stem André Hazes die over het strand schalt. Zo liggen wij ’s morgens om elf uur al te luisteren naar Zij gelooft in mij, Kleine Jongen en Een Vriend. Afhankelijk van het gedraaide nummer wordt de volumeknop langzaam naar standje maximaal gedraaid. Alsof er verder niemand op dat strand ligt… Vrienden maken ze er in ieder geval niet mee. Je ziet dat de overige zonaanbidders zich irriteren aan de harde muziek waar je wel naar moet luisteren, of je wilt of niet. Gek genoeg is er niemand die opstaat en er wat van zegt. Ook ik niet. Mijn blik blijft namelijk strak gericht op de strandopgang. Wachtend op het moment dat André Hazes himself het strand op komt lopen om een biertje te drinken met deze gabbers.

Renate – Sant Pere Pescador, 25 juli 2013